دسته‌ها
مطالب کلام زنده یادداشت‌ها

دوره‌های تحول فردی كلام زنده چگونه كار مى كنند ؟(متد T.W)

 

 

استادى به جاى مهارت جديد
استادى چيست؟
براى اجراى هر كارى در زندگى روش‌هاى متعددى وجود دارد، وقتى اجراى روشى آسان مى شود، در آن به مهارت رسيده‌ايم. و بطور معمول هدف از ارايه آموزش‌هاى عملى، ايجاد مهارت جديد است. اما براى انجام هر كارى تنها در يكى از اجراها استاد هستيم. و آن اجرايی‌ست كه بدون نياز به تصميم گيرى و خودبه‌خود انجام مى‌شود.

زندگى روند مداوم و پى درپى اجراهاست اما هيچ‌كس نمى‌تواند بطور مداوم و پى درپى براى هر اجرا تصميم بگيرد، اين كار به ديوانگى منجر مى‌شود. به همين علت تجربه زندگى در عمل از جنس اجراهايى خواهد بود كه بى نياز از تصميم‌گيرى و خودبخودى هستند نه آنهايى كه درست مى‌دانيم و حتا در آنها به مهارت رسيده‌ايم.

براى مثال ممكن است، چند روش برخود منطقى و سازنده را با بى‌توجهى اطرافيان فراگرفته باشيم اما آنچه كه در آن استاد هستيم بداخلاقى كردن و تهديد كردن باشد. در نتيجه تهديد و بداخلاقى تجربه‌ى ما از زندگى خواهد بود.
در متد كلام زنده، هدف تغيير سطح استادى است نه فراگيرى مهارت هاى جديد.
در سطحى كه بتوانيم تجربه ى خويش را از زندگى بيافرينم به استادى زندگى رسيده‌ايم.

 

تمرين به جاى بخاطر سپردن
تمرين چيست؟
تمرين هر چيزى اجراى آن چيز در فضاى شبيه سازى شده است.
شبيه سازى اين امكان را فراهم مى كند كه اولويت تمرين كننده از كسب نتيجه به اجراى درست روش جديد منتقل شود. چون در شرايط شبه واقعى كسب نتيجه موضوع اصلى نيست.
تا وقتى كه در روش جديد به استادى نرسيده باشيم طبيعى است كه با روش قديمى بهتر به نتيجه برسيم. در شرايط واقعى، چون نتيجه گيرى در اولويت قرار دارد، اضطرابِ نتيجه گيرى، ما را وادار به استفاده از روش هاى ناكارمد قديمى مى كند و به اين ترتيب هيچ چيز تغيير نخواهد كرد.
براى مثال، يك شناگر سنتى براى رسيدن به استادى در يك متد پيشرفته‌ى شنا، به شناى تمرينى نیاز دارد. شنا و مسابقاتى كه در آن هدف اصلى، اجراى درست مِتد جديد باشد، نه سريعتر از ديگران رسيدن. واضح است كه هركسى در ابتدا با متد سنتى خود سريعتر خواهد رسيد تا با متد پيشرفته‌ى جديد.
در متد كلام زنده، روش رسيدن به استادى زندگى، به‌جاى تدريس و بخاطر سپردن، اجرا و تمرين مهارت هاى زندگى تجربه مى شود. اين ممکن نيست مگر با شبيه‌سازى زندگى در بازهاى گروهى.
از اين رو به دوره‌هاى كلام زنده، اغلب كارگاه‌هاى تمرينى گفته مى‌شود نه كلاس درس يا همايش.

 

راه حل به جاى دريافت راه حل
پاسخ‌گر به جاى پاسخ‌گير
در كارگاه‌هاى تمرينى كلام زنده پاسخى از بيرون براى پرسش‌هاى شما وجود ندارد!
براى هر مسئله و پرسشى، دو نوع پاسخ و راه حل وجود دارد:
١. پاسخ‌هايى كه از ديگران شنيده‌ايم.
٢. پاسخى كه از بينش درونى خويش برداشت مى‌كنيم.

تنها پاسخ نوع دوم است كه در شرايط بحرانى حضور دارند و پاسخ‌هايى كه از ديگران گرفته‌‍‌ایم در بحران‌هاى حسى كارايى ندارند در حالى كه بحران‌هاى حسى نقاط عطف زندگى را به وجود مى‌آورند.
ما به پاسخ‌گيرى از ديگران عادت كرده‌ايم درحالى كه براى هر پرسش و مسأله‌ای كه داريد بهبود پاسخ درونى خودتان حتا به ميزان اندك، بسيار كارآمدتر و گران‌بهاتر از دريافت بيرونى بهترين پاسخ دنيا خواهد بود.

 

پاسخ‌گر كسى است كه به جاى تلاش براى دريافت پاسخ‌هاى ديگران، تلاش مى‌كند با ارتقاء بينش درونى خويش پاسخ‌هاى كارآ مدترى را طراحى كند.
اين پاسخ‌ها ممكن است دقيقا همان پاسخ‌هاى ديگران باشند اما اكنون درونى و مال خود شده‌اند و برخلاف پاسخ‌هاى دريافت شده، در بحران‌ها ى زندگى كارايى دارند.

بنابراين در فضاى عملى زندگى مهمتر از خود پاسخ، منبع استخراج آن است.
در متد كلام زنده، فراگيران از پاسخ‌گيـرى به سوى پاسخ‎گرى هدايت مى شوند و تجربياتى فراهم مى شود كه هر شخصى خودش قادر به طراحى پاسخ هاى درونى جديد و كارآمدتر شود.

 

مشاهده و كشف به جاى آموزش و يادگيرى
يادگيرى، اضافه شدن ميزان دانش و اطلاعات ذهنى است، اما تحول، تغيير نوع مشاهده‌گرى يعنى گسترده شدن بينش زندگى است.

در كارگاه‌هاى هستى‌شناسى كلام زنده، هدف تحول بينش‌ها است نه تغيير دانش ذهنى.
چنين چيزى تنها با مشاهده‌ى زندگى ممكن است و هيچ‌گاه با كسب دانش بيشتر تجربه نمى‌شود. و اين همان جايی‌ست كه « ديدن» رخ مى‌دهد.
در اين دوره اين فرصت را خواهيم داشت كه براى يك بار، به‌جاى تجربه كردن زندگى آن را مشاهده كنيم تا بدانيم كه چرا سقراط گفت:

 

زندگى‌ای كه ديده نشده باشد ارزش زيستن ندارد.

 

دسته‌ها
کوروش سلیمی مطالب کلام زنده یادداشت‌ها

ارزش زندگی – کوروش سلیمی

بله، البته مى دانم كه موافق نيستيد.
ارزش زندگى در عمق وجود ما نهادينه شده است و هركسى كه از راه آمده تلاش كرده است براين ارزش اضافه كند.
همه ى معلم هاى زندگى از سنتى تا آكادميك از نخستين روز يادگيرى تا آخرين نفسى كه سراغ داريم ما را دوره مى كنند و درباره ى ارزش شگرف زندگى به ما مى آموزند.
چون اين باور وجود دارد كه هرچقدر چيزى ارزشمندتر باشد بيشتر قدر دانسته مى شود و بيشتر از آن محافظت مى شود.

البته كاملا درست است!

اما موضوع اين است كه زندگى براى قدر گذاشتن نيست، براى محافظت شدن نيست.

زندگى از آن چيزهايست كه هرچقدر بيشتر مورد استفاده قرار بگيرد خوشحال تر خواهد بود.

سوال اينجاست كه آيا ارزش بيشتر و بيشتر دادن به زندگى به بيشتر استفاده كردن از آن كمك مى كند؟

آيا از چيزهايى كه خيلى برايمان ارزش دارد بيشتر استفاده مى كنيم؟

گمان نمى كنم!

آنچه كه ديده ام اين است كه از چيزهايى كه خيلى برايمان ارزش دارد، بجاى بيشتر بهره بردن، بيشتر مراقبت و نگاه دارى كرده ايم. در واقع كار بجايى مى رسد كه آنها از ما استفاده مى كنند. مثل اشياء تزئينى كه در گاو صندوق نگاه دارى مى كنيم.

معمولاً در خانه هاى ايرانى چند نوع سرويس كارد و چنگال وجود دارد.

١- سرويس دم دستى كه اصلا روى آن ارزش گذارى نمى كنيم و هيچگاه از ارزش آنها حرفى به ميان نمى آید.(چه ارزان باشند چه گران)

٢- سرويس گران قيمتى كه براى استفاده هاى خاص و ميهمان ها هستند.

٣- سرويس هاى بسيار با ارزشى كه اصلا قرار نيست كسى از آنها استفاده كند يعنى غلط مى كند كه استفاده كند، آنها در بوفه ها يا كمدهاى مخصوص نگاه دارى مى شوند مثل سرويس هاى نقره و طلا و يا سرويس هاى قجرى و يادگارى.(البته فقط بعضی دارند)

حالا كدام چنگال ها بيشتر استفاده مى شوند؟

كدام چنگال ها خوشحال ترند و در هياهوى خانواده حضور دارند؟

حتا اگر مجبور به استفاده از چيزهاى با ارزشمان شويم، اين استفاده همراه با نگرانى و حسرت است.

كسانى كه زندگى را بى نهايت با ارزش مى دانند البته به ارزش هر لحظه ى آن آگاه هستند اما بيش از آنكه با هرلحظه ى آن شاد و سرمست شوند نگران لحظه هاى از دست رفته هستند و در حسرت لحظه هاى كه ديگر نخواهد بود.

البته اين خيلى بهتر از كسانى است كه در گريز از لحظه ها هستند اما اين رقص لحظه ها نيست،اين شور نيست اين خنده هاى مستانه ى كودك در باد نيست.

البته با چيزهايى كه برايمان بى ارزش هم هستند نمى رقصيم.

من از با ارزش يا بى ارزش بودن زندگى حرف نمى زنم.از ارزش ناپذير بودن آن حرف مى زنم.

مى توان از ارزش يك انسان حرف زد بر اين اساس كه آنچه كه از هستى دريافت مى كند چه نسبتى دارد با آنچه كه به هستى مى بخشد.

اما ارزش زندگى؟! وقتى مى گويم زندگى ارزش پذير نيست و شما آن را به معنى بى نهايت بودن ارزش آن تعبير مى كنيد، مثل لبخند ژكوند در در آن تابلوی معروف نقاشى، در جستجوى مش قلى به افق خيره مى شوم.

هر تلاشى براى ارزش گذارى روى زندگى پيش از ارزش بخشيدن به آن تلاشى براى ارزش پذير كردن آن است. البته شايد به آن ارزش بى نهايتى ببخشيد اما راه را براى چانه زنى و امكان بى ارزش كردن آن هم باز كرده ايد. آن را روى ترازوى سود و زيان برده ايد. اما در مقايسه با چه چيزى؟

ارزش پذيركردن زندگى خيانت به شادى كودكانه ى آن است.

بله، براى هركسى چيزى ارزشمند است كه وزن آنچه كه از آن بدست مى آورد بيش از وزن چيزهايى باشد كه بخاطر آن پرداخت كرده است.

همه تلاش مى كنند كه وزن دست آوردهاى زندگى را براى مش قلى سنگين تر معرفى كنند تا ارزش آن برايش بيشتر شود. اما من مى گويم اين معادله يك تقلب است. چون آنچه كه براى آن پرداخت كرده ايم چيست؟

زندگى با كدام پرداخت بدست آمده است؟

هيچ!

سود و زيان زندگى را با كدام خرجكرد مى سنجيم كه سر دخلش بحث كنيم؟

همينطورى حرام مى شود.

زندگى ارزش پذير نيست چون خارج از امكان محاسبه ى سود و زيان است.

مى توانم بگويم كه براى بدست آوردن آن هيچ پرداختى نداشته ايم. اما اگر فكر مى كنى كه براى آن پرداختى داشته اى هم خودت را آماده كن كه حرف اصليم را بگويم: بي خود پرداخت كردى، سرت كلاه رفتكلا مفتى است. من مفتى گيرم افتاد. مى دانى چرا؟

چون اصلا بدست نيامده است. نمى بينى هيچ تضمينى ندارد؟ نه براى كودك يك روزه و نه براى انسان نود ساله.

چيزى نگرفته اند چون خريدى انجام نشده است. چه نيازى به خودكشى هست وقتى خودش مى كشد.

مى گويند زندگى يك ميهمانى بزرگ است.من هم مى گويم اين ميهمانى وروديه و بليط فروشى نداشت اگر از تو بهايى گرفته اند سارق بوده اند. من سرم را پايين انداختم و آمدم تو.

هر لحظه هم ممكن است گوشمان را بگيرند بياندازند بيرون. خودم ديدم. پير و جوان هم سرش نمى شود. چرا براى آن آماده نباشيم یا نباشیم ؟!

حالا بى خيال بهايى كه پرداخت كرده اى شو. رفت ديگر.اگر در ورودى شهربازى هايى كه براى هر وسيله بازهم پول مى گيرند، كلاه بردارى مى كنند. حالا اين هزار تومن باعث شده كه با خودت حساب كتاب كنى ارزشش را داشته يا نه؟!!!

اين فقط يك فرصت است.فرصت در ذات خود ارزش نمى آفريند، مصرف كننده ى آن ارزش ايجاد مى كند.

كسى كه با خودش حساب مى كند بودن در شهربازى ارزشش را داشته است يا نه، كل داستان را نگرفته است. به هر نتيجه اى كه برسد بازى را از دست داده است. او هنوز متوجه نشده است كه تعيين كننده و آفريننده ى ارزشى است كه در فرصت خالى شهر بازى وجود دارد نه كشف كننده ى آن.

زندگى فقط يك فرصت است.

سند چه چيزى را به نامت كرده اند؟

در حياط آپارتمان استخرى روباز داريم. روزى مش قلى ميهمانم بود. كنار استخر ايستاده بود و حدود ده دقيقه از ارزش وجود استخر در خانه و ارزش مضاعف سرباز بودن آن حرف مى زد.

او را با لباس هايش داخل آب پرت كردم. چقدر حرف مى زد. خوب شنا كن.

ده دقيقه اى كه هدر رفت.

در ميهمانى زندگى زير آن ميز چمباته زده اى و با چرتکه ات ارزش چه چيزى را محاسبه مى كنى؟ ارزش فرصت خالى زندگى كه به بهاى هيچ گيرت آمده!؟

فرصت خالى بودن، فرصتى كه مى توانى با هرچه خواستى پرش كنى و هركارى كه در زندگى انجام مى دهى نه ارزشى براى آن ايجاد مى كند و نه كم مى كند، بلكه ارزش خودت را كم و زياد مى كند.

يا كه مى توانى به جاى پر كردنش بخشى از رقص بى پرواى آن باشى، همان چيزى باشى كه خودش هست.

من كه مى گويم نرقصى، گند زدى بهش گلم.

 

عشق و سپاس

کوروش سلیمی